December

Geen kleertjesverhaal dit keer, al zou je het gerust als klerenzooi kunnen omschrijven. Vorige week maandag ging ik met de jongens traditiegetrouw op 12-12 naar Rotterdam. Voor veel mensen zijn data met dubbele cijfers redenen om feestelijkheden te plannen. 10 jaar geleden kregen de jongens en ik ongepland redenen. Al een jaar of wat zagen ze hun vader 2x per jaar. In de zomervakantie was hij hier, in december gingen ze naar hem. Dat jaar zouden ze op 15 december vliegen. Oudste was de 13e savonds teruggekomen uit Leeuwarden en lag te slapen, jongste was naar school en ik was op mijn werk. Rond half 10 die ochtend draaide de wereld 180graden om, ik werd gebeld door wat toen nog de echtgenoot van nicht was. Een collega van hun vader had hen gebeld met de mededeling dat hij overleden was. Het was vrijdagochtend. Nu was hun vader nogal reislustig maar dat ie tot zaterdag nog verblijfplaats onbekend had was best een dingetje. Zondags zouden we pas duidelijkheid hebben waar hij in een koeling lang, het zou nog dagen duren voor hij overgebracht was naar Nederland, de crematie werd gepland op 27-12. En toch moet je zaken gaan regelen. In ons geval kwam deze taak op de schouders van oudste want 21, met haar die ooit een schoonzus was. Als eksgenoot sta je in een situatie als deze aan de zijlijn en wordt het vervelend wanneer die persoon door gekonkel en valsheid iets geworden is tot wat ik als zuurstofvervuiling beschouw. Oudste was niet helder en mondig genoeg te overleggen, zij vond het niet nodig mijn naam op de kaart te vermelden en zoals gewoonlijk trok die kant van de familie zoveel als mogelijk was aandacht voor broer en oom naar zich toe. Anyhoe ; december lag altijd al lastig, dat jaar zijn dagen in een blur voorbijgegaan, we hebben hem gelukkig nog wel kunnen zien.

Een jaar na dato, en een enorme koker met zijn as achter het gordijn in ons huis waar hij nooit was geweest, leek de 12e december in overleg met de jongens een geschikte datum daar iets mee te doen. Voor ik hem leerde kennen had hij gevaren op de SS Rotterdam en zodoende leek de maas de meest voor de hand liggende plaats. En dus togen we naar Rotterdam. Met voor elk van ons een deel van zijn as in een plastic zakje. Nog best een gedoe dat uit een koker in een zakje te lepelen. Een ieder die wel eens as uitgestrooid heeft weet dat je op de windrichting moet letten om as uit te strooien en ook toen was ik ook al van gescheiden afval dus de zakjes gingen weer mee terug. Om de beladenheid wat af te schaven stelde ik voor te gaan lunchen in Hotel New York. En zo ontstond de traditie dit jaarlijks te doen. 2015 hebben we overgeslagen omdat oudste op missie in Afghanistan was, in 2020 hebben we thuis geluncht omdat de horeca in Nederland op slot zat en vorig jaar zijn we uitgeweken naar de SS Rotterdam omdat er met die anderhalve meter minder mensen binnen konden en ik te laat was met reserveren. Vorige week was het de 7e keer dat we er kwamen en is de rekening geplunderd om te dineren. Beladen is het na dat 1e jaar niet meer maar iemand anders erbij is geen optie. Een jaar of 3 geleden opperde ik bij de jongens of zij de rest van de as wilde uitstrooien met die kant van de familie, hij stond immers nog steeds achter een gordijn in mijn huis, maar dat dan zelf moesten regelen. Er kwam geen actie. Vorig jaar vond ik dat ie lang genoeg achter het gordijn had gestaan en omdat ik toen nog contact had met het oudste nichtje en zij de meest intense band ook gehad heeft met haar oom had ik gepolst of ze mee wilde. Gelukkig kon ze niet want toen ik dit vertelde aan de jongens was het huis te klein. Mag oudste nogal eens meegaand en ontwijkend zijn in antwoorden, jongste is dat niet. Niet altijd even prettig, wel duidelijk. Vorig jaar dus met de rest op stap gegaan. Het miezerde.

Dit jaar was het hemelen van Fred 10 jaar geleden. 2012 was een jaar met meerdere dieptepunten. Na jaren traineren van de scheiding werd deze eindelijk uitgesproken, was ook de afsluiting van het wsnp traject van zijn schulden die je als persona non grata voor familie maar als eksgenoot wel mag schoonvegen en ging ie ook nog eens het hoekje om. Ook 2021 was best een kloterig jaar. Ontkennen dat je ziek bent en doorgaan tot je er letterlijk bij neervalt heeft hun vader gedaan, bij mij uitte dat doorgaan zich minder catastrofaal doch wel vervelend. Een van de Netflixseries de me bij blijft is das letzte wort. Van zaken op je lever houden wordt het echt niet minder fraai. En mocht het door dit geschrevene lijken ; Fred was geen slechterik, een receptuur van iemand die door wat voor oorzaak weinig ruimte toe kan laten anders dan familie die ook nog eens claimend is en de ander die niet geleerd is voor zichzelf op te komen is gedoemd te mislukken. Door schade en schande wordt ik wijzer. En met een rimpel hier en daar ook zichtbaar ouder. Het kan slechter, los van de puinduinen heb ik immers de kroonjuwelen. Ze zijn inmiddels 25 en 31. Of we volgend jaar weer naar dezelfde locatie gaan weten we nog niet. Zover vooruit plannen is sowieso niet aan ons besteed en Fred was zelf meer van snacken. Hema worst, saucijzenbroodjes haring, gebakken visjes, bitterballen enzo. Afgezien van de vis en frituur is dat ook meegegaan in de kist, met zijn sigaretjes ook. Ook de 27ste miezerde het.

WordPress gaat tegenwoordig vragen stellen. Vandaag ; voldoet je leven aan dat wat je een jaar geleden had verwacht. ? Uhm, verwachtingen heb ik losgelaten, voor zover me bekend is de gezondheid goed en heb ik het in de bovenkamer weer rustig. Het pakje op de foto had ik die maandag aan. Ook weer een 2e ronde. 🤪

Misschien vind je Terug naar de Natuur ook wel wat, En weet ; in de kern ben ik een optimist. Fijne decemberdagen. 💚

Een gedachte over “December

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Site gebouwd met WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: