..en natte voeten

Het zou toch over kledingstukken gaan? Wat hebben natte voeten daar nu mee te maken. Nou, best veel.

In Limburg is men druk doende met het opruimen en opnemen van de schade na de abnormaal zware regenval. De beelden van ondergelopen huizen en gebied in onder meer het geuldal voerden me terug naar 1994 in Jakarta. Daar woonde ik destijds met man en oudste op een kleine compound. Man had een aanbieding gekregen voor Indonesië. En hoewel ik een leuk leven had met baan, auto en vriendinnen droomde ik na 5 jaar extreme luchtvochtigheid, schijthitte en een zonnebril permanent op m’n kop geplakt vanwege de schelle zon in de toen nog zandbak Dubai, van normaal op een straat kunnen lopen. In een omgeving waar het groen wel natuurlijk groeide en, enthousiast door de verhalen van mijn toen nog in leven zijnde indische schoonmoeder, lekker eten. Reality hits the fan want dit was het allemaal niet. Na 14 maanden drama in Surabaya verkasten we naar de wijk Kemang in Jakarta. Een expat wijk vanwege de onder meer daar gevestigde Nederlandse school. Een internationale, en dus ook Nederlandse enclave met bijbehorende hang naar zaken als kaas, rookworst, ontbijtkoek en Hollandse gezelligheid. En de queenbee groep met kliekgedrag en geroddel hoe anderen op de sociale ladder te plaatsen gebaseerd op huis, auto en zo meer.

Met wonen in Indonesië krijg je er ook andere huisgenoten bij. Rayab, ratten, kakkerlakken, tjitjaks, ander gespuis en inwonende bediening. Je raakt eraan gewend.

De foto’s hierboven zijn gemaakt in ons 1e huis in Jakarta. Met vriendin M ging ik af en toe dansen. Zo ook op een avond in de regenperiode. Het regende echt keihard en we grapten bij het instappen nog met de chauffeur gelukkig met droge voeten thuis te komen. Dat was ook zo. Tot ik een paar uur later werd gewekt door gegil van het inwonende meisje. Normaliter het weekend weg maar ook haar plan was door de regen in het water gevallen. Gelukkig voor ons wel. Met haar vroege opstaan voor het gebed stond zij wel met natte voeten en in plaats van uitslapen voor mij werd het spullen hoger zetten. Door de regenval was het naastgelegen watertje een woeste stroming geworden en, zo later bleek, werd de doorgang geblokkeerd door allerlei zooi. Het gevolg van stoepvegen tot neuslengte en de troep de kali in. Waar wij, zo blijkt in het geuldal, net zo goed in zijn trouwens. Wel anders is de aanpak. Een Hollander zet de schouders eronder, een Aziaat haalt veelal de schouders op. Die kali was door de blokkade overstroomd en in huis bleef het water stijgen. Tot kuithoogte en nog net onder de stopcontacten. Ik belde in paniek vriendin M, die kreeg spontaan een lachstuip en mijn inmiddels ook wakker geworden manlief aanschouwde het waterballet, draaide zich op de trap om en ging verder slapen. Van hem, ook op dat gebied, weinig soelaas.

In vergelijking met Limburg was de modderpoel in huis een plasje. Het gevoel was er niet minder om en onder andere fotoalbums hebben de schade van water niet overleefd. Tot zover onze natte voeten in het buitenland. Terug naar het geuldal en kledingstukken.

Het zal zo ongeveer de laatste keer geweest zijn dat mijn ouders met de jongste kinderen, waarvan ik de oudste, op vakantie gegaan zijn. Jaarlijks in een vakantiehuisje en dat jaar in een bijgebouw van een boerderij in Schin op Geul. Ik was een jaar of 15, vrijwel zonder voor of achterkant en toen al 1.80 in lengte. Model bonenstaak. En had van mijn zelf verdiende vakantiebaantje mijn 1e hoge hakken gekocht. Had er dagen verliefd naar gestaard in de enige schoenwinkel van het gat waar ik als puber opgroeide en zie ze zo weer voor me. Caramelbruine sleehakken, aan de zijkant dicht, een open teen en de zijkanten met 3 gevlochten bandjes op de wreef aan elkaar verbonden. Het zal er vast heel gek uitgezien op die boerderij maar ik woonde die vakantie vrijwel in die schoenen. Op die boerderij ook een boerenzoon, van dezelfde leeftijd als ik. Met hem zwierf ik wat verder van de boerderij door het geuldal. Heel braaf bij hem achter op de fiets. Pootjebadend en wat spetteren in een bosbeek. Opdrogend door het bladerdak staren naar de wolken. Voorzichtig aftastend en ontdekken wat zoenen doet met zintuigen en gevoel.

Dus toch de kledingstukken. Enne; mijn gevoel voor zoenen en schoenen?  In jaren als in tussenliggende centimeters niets veranderd.

Heb jij een verhaal over een kledingstuk ? Neem contact met me op.

lees ook Herrie in de straat.

https://www.facebook.com/Lydiablogt

https://www.youtube.com/channel/UCW9plfZfyN4rE1YUwUB0ebw

Hoog water opruimactie | Geuldal – Stokhem | Natuurmonumenten

3 gedachten over “..en natte voeten

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: